و چه مىتوان گفت شيعى اوراد خوان كه صحيفه كامله حضرت سجاد ( عليه السلام ) را ديده باشد ، و دعاهاى آن جناب را به گوش هوش شنيده كه در حق خود مىفرمايد كه : « قد ملك الشيطان عناني في سوء الظنّ و ضعف اليقين ، وإني أشكو سوء مجاورته لي ، وطاعة نفسي له ( 1 ) » . حالا در اين عبارت و عبارت ابوبكر موازنه بايد كرد ، لفظ ( يعتريني ) و ( إن زغت ) را در يك پله بايد گذاشت ، و لفظ ( ملك عناني ) و ( طاعة نفسي ) را در يك پله . و قضيه حمليه را كه در كلام امام واقع است ملحوظ بايد داشت كه دلالت بر وقوع نسبت بالجزم بين الطرفين مىكند ، و قضيه شرطيه ابوبكر را نيز به خاطر بايد آورد كه ( إن زغت ) هرگز وقوع طرفين را نمىخواهد . و نيز بايد فهميد كه اعتراء شيطان ، بى دست يافتن بر مقصود ، نقصان چرا باشد ؟ بلكه فضيلتى است ، و از سوره يوسف اول آيه سى پاره : ( وَما أُبَرِّئُ نَفْسِي إِنَّ النَّفْسَ لأَمّارَةٌ بِالسُّوءِ إلاّ ما رَحِمَ رَبِّي ) ( 2 ) تلاوت بايد كرد و ابوبكر را به اين كلمه از منصب امامت نبايد انداخت ( 3 ) .

--> 1 . صحيفه سجاديه : 173 ، دعاؤه بعد الفراغ من صلاة الليل . 2 . يوسف ( 12 ) : 53 . 3 . تحفه اثنا عشريه : 269 - 270 .